Κωνσταντίνος Κουσιαππής: «Πάντα θα θέλω να φεύγω»

Βόρις Καραγιάννης

Γράφει:
Βόρις Καραγιάννης

Ο Κωνσταντίνος Κουσιαππής αποφάσισε το 2016 να τα αφήσει όλα πίσω του. Ταξίδεψε με τη μηχανή του σε 48 χώρες, για 33 μήνες. Πώς ήταν όταν γύρισε; Τι ήταν αυτό το ταξίδι; Ποιο το δίδαγμα και ποιος ο πιο επικίνδυνος δρόμος που οδήγησε; Ο Κωνσταντίνος μίλησε στον Βόρι Καραγιάννη για την μοναδική του εμπειρία και τα επόμενά σχεδιά του. 


Συνήθως για τους ανθρώπους που βιώνουν μία φοβερή εμπειρία, η επιστροφή στην καθημερινότητα δεν είναι εύκολη. Και ο Κωνσταντίνος Κουσιαππής έζησε μία τέτοια φοβερή εμπειρία. Αν δεν είναι φοβερό να αφήσεις τα πάντα πίσω σου, να πάρεις τη μηχανή σου και να γυρίσεις μόνος σου μία ήπειρο για σχεδόν τρία χρόνια, να κάνεις κάμπινγκ και να κουβαλάς όλα σου τα υπάρχοντα στη μηχανή, τότε τι είναι;

Τον σκέφτηκα αρκετές φορές από το 2016 όταν ξεκίνησε το ταξίδι του. Το παρακολουθούσα μέσα από την ιστοσελίδα του ridegaia.com. Μοιραζόμαστε την ίδια αγάπη για τα ταξίδια, για τις μηχανές επίσης και ήθελα να κουβεντιάσω μαζί του όλο αυτό που βίωσε πάνω στους δυο τροχούς, αλλά και αυτό που έζησε όταν γύρισε. «Με ενόχλησε η επιστροφή» μου είπε. Και όλοι όσοι έχουμε μία τάση απομόνωσης ή φυγής, μπορούμε να τον καταλάβουμε! Τον σκέφτηκα επίσης κατά τη διάρκεια του lockdown του 2020. Πώς να νιώθει ένας άνθρωπος μαθημένος σε τέτοια ελευθερία, να είναι κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους; Όλως παραδόξως, δεν τον ενόχλησε καθόλου. «Βρήκα ίσως την απομόνωση που είχα και στο ταξίδι μου» σχολίασε. 

Ένα τέτοιο ταξίδι δεν είναι απλώς… ταξίδι. Είναι προφανώς αναζήτηση σε όλα τα επίπεδα. Και είναι τρόπος αντιμετώπισης της ζωής και νοοτροπία. «Πάντα θα θέλω να φεύγω». Και νομίζω ότι αυτές οι πέντε λέξεις, περιγράφουν εύστοχα τον Κωνσταντίνο. Συναντηθήκαμε στην Λέσχη Μοτοσυκλετιστών "Λήδρα" στην παλιά Λευκωσία, ήπιαμε μία μπύρα και τα είπαμε!

Πατήστε εδώ για να δείτε όλα τα βίντεο από το ταξίδι στις 48 χώρες. 

- Έχεις δώσει αρκετές συνεντεύξεις σχετικά με το μεγάλο ταξίδι που έκανες στην Ευρώπη. Να σου πω την αλήθεια, σε σκέφτηκα πώς θα ήσουν όταν γύρισες στην Κύπρο. Πώς είναι να είσαι πίσω μετά από σχεδόν 3 χρόνια αναζήτηση;

Δεν ήθελα να γυρίσω πίσω. Γύρισα γιατί δεν είχα πλέον λεφτά για να συνεχίσω το ταξίδι.  Με πείραξε πάρα πολύ. Κοίτα, ζούμε σε ένα αποκλεισμένο μέρος, σ’ ένα νησί και δεν είναι εύκολο το να φύγεις από τον τόπο αυτό με το όχημά σου. Νιώθω απομονωμένος που δεν μπορώ εύκολα να φύγω, αφού η Κύπρος δεν έχει σύνδεση ακτοπλοϊκή για να μπορείς να πάρεις το αυτοκίνητό σου ή τη μηχανή σου και να ταξιδέψεις σε μία άλλη ήπειρο. Και με ενόχλησε η επιστροφή, ακόμα και στην υγεία μου. Δεν ήμουν καλά ψυχολογικά για μήνες. Είχα και ένα πρόβλημα στη μέση μου από έναν τραυματισμό που είχα με τη μηχανή στην Αλβανία, που επίσης με ταλαιπώρησε. 

- Την μηχανή την ανακάλυψες μέσα από το ταξίδι, δεν είχες πάντα έτσι;

Ναι, έτσι είναι! Το ταξίδι, η αρχική ιδέα ήταν, να είναι με αυτοκίνητο. Όταν ζύγισα τα πράγματα και στο οικονομικό κομμάτι, και όταν έμαθα για έναν τύπο που έκανε το γύρο του κόσμου με μηχανή τη δεκαετία του 80, είπα γιατί όχι, ας μάθω μηχανή και κάνω το γύρω της Ευρώπης στους δύο τροχούς! Το 2012 αγόρασα τη μηχανή και μέχρι το 2016 που έφυγα είχα κάνει ήδη 80.000 χιλιόμετρα. Ήταν μία προετοιμασία ουσιαστικά αυτά τα χρόνια. Περίμενα πότε θα βρέξει, πότε θα έχει κρύο για να βγω έξω με τη μηχανή και να προπονηθώ σε τέτοιες συνθήκες. Αυτές δηλαδή που περιμένεις να βρεις στην Ευρώπη και που τελικά συνάντησα στους 33 μήνες που γύρισα την ήπειρο. 

- Γιατί ήθελες να φύγεις;

Για πολλούς λόγους. Ήταν και η οικονομική κρίση τότε στην Κύπρο. Γύρισα από τις σπουδές μου, δεν έβρισκα δουλειά, δούλεψα σερβιτόρος, ήθελα να πάω να κάνω ένα μάστερ και μάζευα λεφτά και τελικά κατάλαβα ότι δεν άξιζε τον κόπο. Μου άρεσαν πολύ τα ταξίδια. Ήταν ένας συνδυασμός. Και φυσικά είναι και τρόπος ζωής όλο αυτό. 

- Όλο αυτό το ταξίδι είναι ουσιαστικά μία αναζήτηση. Να δεις καινούργια μέρη, αλλά και εσωτερική αναζήτηση…

Είναι περισσότερο εσωτερική αναζήτηση. Όσα μέρη και να δεις, όσα κάστρα και όσες λίμνες και όσα βουνά, αυτό που μένει τελικά είναι οι άνθρωποι κάθε τόπου, πώς σε αντιμετωπίζουν και πώς τους αντιμετωπίζεις. Μαθαίνεις πολλά πράγματα για τον εαυτό σου μέσα από ένα τέτοιο ταξίδι. 

- Τι έμαθες για σένα;

Το πόσο ανθεκτικός είσαι σε δύσκολες καταστάσεις και πόσο γρήγορα και αποτελεσματικά μπορείς να πάρεις αποφάσεις όταν πρέπει να το κάνεις, όταν βρεθείς σε απόλυτη ανάγκη. 

- Φοβήθηκες;

Ναι. Υπήρχαν στιγμές που ένιωθα φόβο, όχι πάντα με κάποιο λόγο, κυρίως εκεί που έκανα κάμπινγκ. Μία φορά έκανα κάμπινγκ δίπλα σε αρκούδες χωρίς να το ξέρω! Στη Σλοβακία ήταν κοντά στα σύνορα με την Ουκρανία! 

- Το πρωί που ξυπνούσες, ποια ήταν η πρώτη σου έγνοια;

Να πιω καφέ! Δεν είμαι από αυτούς που θα ξυπνήσουν στις 5 το πρωί για να ξεκινήσω νωρίς. Ανατολές δεν είδα στο ταξίδι μου σχεδόν καθόλου (γέλια). 

- Ποιος ήταν ο πιο επικίνδυνος δρόμος που οδήγησες;

Θα έλεγα το Hardknott Pass στην Βρετανία. Είναι ένας δρόμος με 33% κλίση και με στροφές. Και όταν πήγα εγώ, ήταν Απρίλιος, ήταν βρεγμένος ο δρόμος. Είναι σίγουρα από τους πιο επικίνδυνους που έκανα. Και θα έλεγα και έναν δρόμο στην δυτική Ισλανδία, όπου υπήρχε φοβερός αέρας, λάσπες και γκρεμοί ταυτόχρονα.

- Αν ξαναέκανες ένα τέτοιο ταξίδι, τι θα έκανες διαφορετικά;

Θα πρόσεχα καλύτερα τη διατροφή μου. Η Ευρώπη είναι ακριβή ήπειρος και το φαϊ φυσικά. Δεν θα άλλαζα τίποτα άλλο, θα φρόντιζα να τρώω καλύτερα. Γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι όταν ταξιδεύεις με τη μηχανή, οι επιλογές του τι θα φας είναι περιορισμένες, δεν είναι επίσης υγιεινές αφού αυτό που σε ενδιαφέρει είναι η ευκολία και η πρακτικότητα. 

- Ένα δίδαγμα αυτού του ταξιδιού;

Ότι ο κόσμος δεν είναι τόσο κακός όσο νομίζουμε. Υπάρχει πολλή καλοσύνη. Στον μικρόκοσμό μας και βλέποντας τηλεόραση και επειδή η βία πουλά, δημιουργείτε η εντύπωση ότι ο κόσμος είναι κακός. Εισέπραξα πολλή καλοσύνη και βοήθεια από ανθρώπους που δεν με ήξεραν. 

- Είναι η απόλυτη ελευθερία ένα τέτοιο ταξίδι; 

Είναι ναι! Είναι ελευθερία σε όλα τα επίπεδα. Ξυπνάς ό,τι ώρα θέλεις χωρίς υποχρεώσεις. Πας όπου θέλεις, όποτε θέλεις, δεν έχεις τίποτα να σε περιορίζει. Τίποτα απολύτως. 

- Φαντάζομαι έχεις πολλές στιγμές από αυτό το ταξίδι. Έχεις μία που μπορείς να θυμηθείς, που ξεχωρίζει;

Θα σου πω για το φαινόμενο του «ήλιου του μεσονυχτίου» που έζησα στη Νορβηγία και στην Ισλανδία. Δεν νυχτώνει καθόλου ουσιαστικά. Είναι φυσικά πάρα πολλές στιγμές.

- Ήρθες άλλος άνθρωπος πίσω έτσι;

Ναι άλλαξα. Έχω εμπιστοσύνη στους ανθρώπους, στον εαυτό μου φυσικά, έχω περισσότερη αυτοπεποίθηση. Αξιολογώ καλύτερα τον εαυτό μου και τον εκτιμώ και περισσότερο. Νιώθω ότι αξίζω περισσότερα ως άτομο, μετά από αυτό το ταξίδι. Ο άνθρωπος έχει μεγάλη αξία. 

- Σε αυτή την περίοδο με τον εγκλεισμό, το lockdown, εσύ πώς την έβγαλες;

Μπορώ να πω ότι δεν με πείραξε καθόλου και ότι έμοιαζε αρκετά με την απομόνωση που είχα και στο ταξίδι. Είχα χρόνο να δω ξανά τις φωτογραφίες και τα βίντεο από το ταξίδι μου, είχα επικοινωνία με άλλους που ταξιδεύουν στον κόσμο. Ίσως είμαι και λίγο χορτασμένος του ταξιδιού. 

- Σκέφτεσαι το επόμενο ταξίδι;

Σκεφτόμουν Ασία, αλλά πολλοί μου λένε να πάω στη Λατινική Αμερική. Δεν το έχω στο πλάνο ακόμα. Πάντα θα θέλω να φεύγω. Σε κάποια φάση θα γίνει. Θέλω ακόμα κάποια χρόνια για να μαζέψω χρήματα. Την Ευρώπη την έβγαλα με 25.000 ευρώ σε τρία χρόνια. Αν στην Ευρώπη πέρασα 3 χρόνια, στην Λατινική Αμερική που είναι μεγαλύτερη ίσως χρειαστώ πολύ περισσότερο χρόνο, αν και σίγουρα το κόστος γενικότερα είναι πολύ χαμηλότερο.