Αντωνία Χαραλάμπους: «Το θέατρο φοβάμαι ότι θα αργήσει να αναπνεύσει…»

Βόρις Καραγιάννης

Γράφει:
Βόρις Καραγιάννης

Η ηθοποιός μίλησε στο Mentality10 και στον Βόρι Καραγιάννη για όσα ζήσαμε και ζούμε, για το παρόν και το μέλλον του θεάτρου και των ανθρώπων. 


Είχαμε συμφωνήσει με την Αντωνία Χαραλάμπους για τη συνέντευξη, από τον περασμένο Ιανουάριο. Μια το ένα, μια το άλλο, πότε ένα ταξίδι, πότε μια δουλειά, η ιστορία έπαιρνε αναβολή. Και όταν επιτέλους καταφέραμε να συντονιστούμε, μας απαγόρευαν να βρεθούμε από κοντά! Καραντίνα λέγεται αυτό! Σκληρή διαδικασία για όλους. Για τους ανθρώπους της τέχνης, με δυσκολία διπλή. Αφενός οι δικές τους κεραίες ευαισθησίας πιάνουν (ή πρέπει να πιάνουν) επιπρόσθετα σήματα ψυχολογικής ενόχλησης και αφετέρου η απώλεια εισοδήματος στη διάρκεια της καραντίνας, αλλά και για καιρό μετά από αυτήν. Η συνάντηση έγινε μέσω της τεχνολογίας αρχικά. Συζητήσαμε τα σουρεαλιστικά που ζούμε, το αβέβαιο μέλλον, τα όνειρα και τις αντιστάσεις ελπίδας. Και τελικά, συναντηθήκαμε, σ’ ένα σπίτι που δεν έχει τοίχους, μπροστά στη θάλασσα, με τον αέρα να μας δίνει αναπνοή. 

Η Αντωνία Χαραλάμπους δεν είναι μία τυχαία περίπτωση. Μιας και η ίδια δηλώνει μεγάλη φαν του Μάικλ Τζόρτναν, ίσως να την περιγράφει η φράση, ότι ενδέχεται να είναι ο Μάικλ Τζόρνταν στο ξεκίνημα της καριέρα του! Στο ξεκίνημα της δικής της καριέρας, η Αντωνία αρίστευσε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Φοίτησε στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Έχει δίπλωμα Πιάνου και Θεωρίας της Μουσικής. Από το 2012 μέχρι σήμερα, συμμετείχε ως ηθοποιός, στο Φεστιβάλ Αθηνών, στο Φεστιβάλ «Κύπρια», στο Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος, στο Φεστιβάλ Επιδαύρου, συνεργάστηκε με τον ΘΟΚ, την Open Arts, τη Fresh Theatre Ensamble, το Σατιρικό, την ΕΘΑΛ και με άλλες ανεξάρτητες παραγωγές σε περισσότερες από 30 θεατρικές παραστάσεις, συμμετείχε σε καθημερινές τηλεοπτικές σειρές, σατιρικές εκπομπές και αυτοτελή επεισόδια. Κινηματογραφικά, έπαιξε σε μία μικρού και τρεις μεγάλου μήκους ταινίες. Ήταν δύο φορές υποψήφια Νέα Δημιουργός της Χρονιάς, στα βραβεία Θεατρου Κύπρου (2018-2019) και κέρδισε το βραβείο Νέου Δημιουργού της χρονιάς το 2019.


ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Βόρις Καραγιάννης

- Είναι απίστευτα όσα ζούμε…

Είναι σουρεάλ!

- Πώς το περνάς όλο αυτό, τον ιό, τον εγκλεισμό, τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης;

Για μένα ήταν μεγάλο σοκ. Από τη μια μέρα στην άλλη, σταμάτησαν τα γυρίσματα, κλειστήκαμε στα σπίτια και η αλήθεια είναι ότι μου πήρε ένα διάστημα να μαζέψω τα κομμάτια μου. Είναι κάτι που φυσικά πέρασε ο κάθε ένας. Μπορώ να ομολογήσω ότι την πρώτη ημέρα που σταμάτησαν τα γυρίσματα, έβαλα τα κλάματα. Ένιωσα να χάνω την ελευθερία μου. Την δουλειά μου, την αγάπη μου! Ένιωσα άχρηστη. Και σε προσωπικό επίπεδο, αλλά και σα μονάδα του συνόλου κοινωνικά για το πού πάμε. Ξαφνικά δεν είχα πού να τοποθετήσω τον εαυτό μου. Ήταν σαν να τράβηξαν το χαλί κάτω από τα πόδια μου. Σιγά σιγά βρήκα ξανά τρόπους να νιώσω δημιουργική, όπως ένα μουσικό πρότζεκτ που πάντα ήθελα να κάνω ή έναν πίνακα που ζωγράφισα! Τρόπους να αντισταθώ στην κατάρρευση.

- Τι είναι αυτό το μουσικό πρότζεκτ;

Παίζω πιάνo, ξέρω και κάποια άλλα όργανα και προσπαθώ να διασκευάσω το μουσικό κομμάτι από τον «Τελευταίο των Μοϊκανών». 

- Ακούγεται πολύ ενδιαφέρον!

Ναι εύχομαι! Θέλω να έχω πράγματα να κάνω, ειδικά σε αυτή την περίοδο. Ηχογράφησα επίσης ένα νανούρισμα με το Σταύρο Σταύρου και ένα τραγούδι που μιλά για την «ενότητα» του Λευτέρη του Μουμτζή.

- Και η ζωγραφική;

Ναι! Είναι κάτι που δεν είχα ασχοληθεί παλαιότερα και τώρα βρήκα την ευκαιρία. Είδα κάποια tutorial στο Youtube και ξεκίνησα! 

- Είμαι σίγουρος ότι μιλάς με συναδέλφους σου. Τι κλίμα υπάρχει;

Είναι τρομοκρατημένοι θα έλεγα. Ευάλωτοι. Πολλοί έμειναν χωρίς δουλειά ξαφνικά, δεν ξέρει κανείς το μέλλον, έχουν ακυρωθεί τα πάντα και αναμφίβολα έχει δημιουργήσει σοβαρά οικονομικά και ψυχολογικά ζητήματα σε πολλούς. Επίσης υπάρχει γενικά ένα κλίμα πικρίας, όπως θα ξέρεις σχετικά με τη στήριξη του πολιτισμού σε τέτοιες κρίσιμες περιόδους. Γενικά τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Το Θέατρο φοβάμαι ότι θα αργήσει να γιορτάσει, να αναπνεύσει, όπως του πρέπει, μ΄ όλα αυτά.

- Πώς θέλεις να βγεις από όλη αυτή την δύσκολη εμπειρία;

Θέλω να θυμάμαι ότι κάποια πράγματα δεν είναι αυτονόητα. Θα βγω πιο ξεκούραστη, θα ήθελα πιο σοφή. Νιώθω πιο μεγάλη. Με καινούρια δύναμη και θάρρος για τα επόμενα που έχω να παλέψω. 

- Αυτή η απόσταση που κτίζεται ανάμεσα στους ανθρώπους, δύο μέτρα μακριά, χωρίς επαφές, με μέτρα προστασίας, φοβάσαι ότι μπορεί να διατηρηθεί;

Εύχομαι να μην κυριαρχήσει ο φόβος. Για μένα είναι απώλεια να μην μπορώ να αγκαλιάσω ή να ακουμπήσω τους ανθρώπους. Είναι σημαντικό κομμάτι της επικοινωνίας μου με τους άλλους. Γι΄ αυτό και επέλεξα να περάσω την απομόνωση με τη Στέφανη και τον Αντρέα. Τώρα που θα βγούμε θέλω να πέσουμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου!

- Εγώ φοβάμαι ότι κάποια απόσταση θα μείνει ανάμεσα στους ανθρώπους. Θα έχουμε απώλεια από την ανθρωπιά μας.

Εγώ ονειρεύομαι το πρώτο πάρτι! 

- Θα είναι… μασκέ το πρώτο πάρτι (γέλια)

Ε, όχι… χωρίς μάσκες! (γέλια)

- Πάμε να φύγουμε από όλα αυτά. Είμαι πάντα ευθύς και θέλω να σου πω την αίσθηση που έχω για σένα. Είσαι ένας άνθρωπος που είναι ξεκάθαρα φτιαγμένος για την τέχνη, είσαι καλλιτεχνική φύση. Θέατρο, μουσική, ζωγραφική. Έχεις σημαντικά και πολύ καλά δείγματα, έχεις βραβεύσεις. Κάνεις όμως και πράγματα που νιώθω ότι δεν είναι στα νερά σου, ότι είναι λίγο έξω από εσένα. Γιατί;

Να σου πω τι γίνεται. Αρχικά να πω ότι θαυμάζω και ζηλεύω τους ανθρώπους που δυσκολεύονται στη ζωή τους, αλλά μένουν πιστοί αυστηρά σε αυτό που πιστεύουν και που τους εκφράζει καλλιτεχνικά. Δυστυχώς είμαι ένας άνθρωπος που δεν μπορώ να μείνω χωρίς δουλειά, όχι για τα λεφτά, έτσι είμαι εγώ, δυσκολεύομαι να πω «όχι». Εκτός αυτού, μου αρέσει να δοκιμάζω ακόμα διάφορα πράματα, το καθένα θεωρώ έχει να μου μάθει κάτι καινούριο και σίγουρα δεν μπορούν όλα να είναι του ίδιου ύφους ή στο ίδιο επίπεδο. Το καθένα εξυπηρετεί κάτι διαφορετικό. Και να σου κάτι στην τελική; Θεωρώ ότι το να πεινά κάποιος είναι το χειρότερο πράγμα. Έχω ζήσει φάση να τρώω ρύζι και πατατάκια για να περάσω, προτιμώ να μην έχω αυτή την έγνοια.  

- Ποιος είναι ο οδηγός σου στην υποκριτική;

Ξεκίνα κάθε φορά απ το μηδέν. Όχι μανιέρα. Ψάξε παντού. Πάντα υπάρχει. Κι άλλο, κάτι άλλο. Παίδεψε το νου σου. Φερ’ το απ’ εδώ, παρ’ το απ’ εκεί. Ξεχείλωσε το. Σκέψου. Δοκίμασε. Μάζεψε. Συζήτα. Τσακώσου με τον εαυτό σου. Πήδα, πέσε, σήκω. Ξανασκέψου. Προπόνησε τα μέσα και τα έξω σου γι’ αυτό που θα συμβεί και τρέξε με όλη σου τη δύναμη για το ταξίδι.  

- Υπάρχει κάποιος άνθρωπος που συμβουλεύεσαι για την δουλειά; 

Συνήθως παίρνω την άποψη της Αθηνάς Κάσιου και του Σπύρου Σταυρινίδη. Είναι δύο άνθρωποι που με ξέρουν πολύ καλά και άνθρωποι που έχω να μάθω από αυτούς. Ή ρωτώ τη μάνα!

- Πώς θα ήθελες να σε ξέρει ο κόσμος; 

Ως έναν άνθρωπο που εργάζεται σκληρά. Που κάνει μία ειλικρινή προσπάθεια.

- Ποιος ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Να χάσω κάποιον άνθρωπο από την οικογένειά μου. 

- Ποια ήταν η πιο σημαντική στιγμή στη ζωή σου;

Όταν έπαιξα στην Επίδαυρο νομίζω!

- Τι σημαίνει για σένα ευτυχία;

Να έχω μία μικρή σκηνή, να οδεύω προς αυτό που αγαπώ, να είμαι υγιής εγώ και η οικογένειά μου, να αποκτώ ισορροπία.

- Αν είχες μία μηχανή του χρόνου πού θα ταξίδευες;

Θα ήθελα να ήμουν χορεύτρια στο Μουλέν Ρουζ! Ή να τα έπινα με κάποιο φιλόσοφο ή κάποιο ποιητή.

- Ποιο πρόσωπο της Ιστορίας θα ήθελες να γνωρίσεις;

Τον Οδυσσέα Ελύτη.

- Ποιος άνθρωπος (προσωπικότητα) θα ήθελες να είσαι;

Η Μέριλ Στριπ ή η Ιμέλντα Στόντον ή η Μαριόν Κοτιγιάρ ή η Κάθριν Ζέτα Τζόουνς στο Chicago, ή η Σακίρα (όλες οι πιο πάνω μαζί) αλλά πάνω απ΄ όλους, ο Μάικλ Τζόρνταν!

- Το αγαπημένο σου τραγούδι;

Ένα αρμένικο παραδοσιακό που το έκανε στα ελληνικά η Ελευθερία Αρβανιτάκη, «Το παράπονο». 

- Ποια ταινία σε σημάδεψε;

La vita è bella. Την είδα ενώ ήμουν στην Ιταλία.

- Ποια ήταν η τελευταία φορά που έκλαψες;

Την ημέρα που σταμάτησαν τα γυρίσματα λόγω της καραντίνας. Στην καραντίνα δεν έκλαψα.

- Τι θα σε έκανε να τα αφήσεις όλα και να φύγεις;

Η πλήρης ματαίωση ή ένας πολύ καταστροφικός έρωτας. Φλερτάρω πάντα και με τα δύο.

- Αν έβρισκες στο δρόμο σου ένα τζίνι, ποιες τρεις χάρες θα του ζητούσες;

Να είναι καλά τα αδέρφια μου, να ξαναπαίξω στην Επίδαυρο και να πεθάνω πριν από όλους τους δικούς μου (γέλια). Α! Να μη ξεχάσω να θυμάμαι να ζω στο παρόν/το παρόν. Και να αγαπώ. Αγνά και δυνατά.