Και όμως, μου λείπει το δισκοπωλείο…

Βόρις Καραγιάννης

Γράφει:
Βόρις Καραγιάννης

Ένας λάτρης του δισκοπωλείου γράφει για την εποχή πριν το Youtube και το Spotify. Για την εποχή των Cd…


Αυτή την ώρα που γράφω, έχω ανοικτό το Spotify και ακούω μουσική. Εκεί ή στο Youtube μπορεί κανείς να βρει τα πάντα. Και αυτό είναι ευλογία για κάποιον που αγαπά τη μουσική. Ό,τι θέλεις, όποτε το θέλεις. Με σειρά, σε playlist ακόμα και χωρίς διαφημίσεις, φτάνει να πληρώσεις ένα μικρό ποσό το μήνα. Το ποσό αυτό δεν φτάνει ούτε καν την τιμή του ενός CD - δίσκου. Και ταυτόχρονα μπορείς να έχεις χιλιάδες δίσκους στη διάθεσή σου!

Εμένα όμως μου λείπει το δισκοπωλείο! Θυμάμαι τα φοιτητικά μου χρόνια. Όσα χρήματα δεν πήγαιναν στα βασικά έξοδα, πήγαιναν σε δίσκους. Έπαιρνα τον ηλεκτρικό, κατέβαινα στην Ομόνοια και πριν ανηφορίσω για Εξάρχεια, σταματούσα στο «Metropolis».

Είχα πριν πάρει συμβουλές και οδηγίες από τους πιο «ψαγμένους». Ήταν όμως η εποχή της γνωριμίας με τη μουσική. Η εποχή που αγόραζα δίσκους για να ακούσω και να μάθω ακόμα και κάτι που ίσως να μην μου άρεσε. Το αυτί λειτουργούσε σαν σφουγγάρι ή σαν σκληρός δίσκος, καταγράφοντας μουσικές, ήχους, φωνές, γυρίσματα, ντραμς, κιθάρες, μπάσα, βιολιά και τρομπέτες!

Πλήρωνα, έφευγα και συνέχιζα με τα πόδια για τα Εξάρχεια, για καφέ. Έβγαζα με περηφάνεια τα cd από τη τσάντα για να τα δείξω σε φίλους που τα περιεργάζονταν με μία αίσθηση ευθύνης! Μετά άρχιζαν τα σχόλια. «Καλό αυτό», «αυτό θα σ΄αρέσει πολύ», «πήρες τους τάδε ρε μπαγάσα;» κτλ.

Τότε ακόμα είχαμε CD Players. Για το δρόμο της επιστροφής, θα είχα διαλέξει ένα από τα cd που είχα αγοράσει, για να το ακούσω στο δρόμο. Θα το έβγαζα από τη θήκη, θα έβγαζα το booklet, θα άρχιζα τη μελέτη. Οι συντελεστές, ποιοι έγραψαν τη μουσική, ποιος έκανε την παραγωγή και φυσικά οι στίχοι.

Στις εποχές αυτές, του πρώιμου ίντερνετ, οι στίχοι στο booklet ήταν πολλές φορές ο μόνος τρόπος να τους διαβάσεις.
Όλη αυτή η διαδικασία έμοιαζε με ιεροτελεστία. Και ως τέτοια, είχε μία εντελώς διαφορετική βαρύτητα από το να πατήσω ένα κουμπί και να ακούσω έναν δίσκο στο Youtube ή στο Spotify. Χωρίς να πληρώσω, χωρίς να ψάξω, χωρίς τελικά να εκτιμήσω.

Και αυτή η τελευταία λέξη είναι η διαφορά ανάμεσα στα σύγχρονα μέσα πώλησης μουσικής και στο παραδοσιακό δισκοπωλείο. Δεν εκτιμάμαι πολύ, κάτι που το βρίσκουμε εύκολα. Ακόμα κι αν αυτό είναι ο τελευταίος δίσκος των σημαντικότερων συγκροτημάτων του κόσμου. Ακόμα κι αν είναι ισάξιος του καλύτερου που έγραψαν ποτέ!

Δεν ξέρω αν θα γύριζα στην εποχή του δισκοπωλείου. Αν θα θυσίαζα δηλαδή την δυνατότητα να ακούσω ό,τι θέλω, όποτε θέλω χωρίς να πληρώσω ούτε ένα ευρώ. Υποθέτω ότι αυτό είναι μία μεγάλη επανάσταση για να την ακυρώσω. Όμως ομολογώ ότι καμιά φορά, η επανάσταση είναι λιγότερο ρομαντική από την εποχή των βασιλιάδων και των κάστρων…